Blind date!

Dit weekend kreeg ik het eerste bezoek over de vloer, en wat voor één. Mams en paps kwamen hun kleine spruit in Pladijs bezoeken. Zaterdag om half 7 ’s ochtends betraden zij de bolide, terwijl ik nog lag te ronken van een toch wel gezellig, doch niet te zot, avondje stappen. Ik was uiteraard vroeg uit de veren om hen een warm welkom te bieden. Rond 10u40 zag ik mijn twee teergeliefde ouders voor het eerst. Het weerzien was hartelijk. Na 5 weken zonder de malle fratsen van het thuisfront, is het toch aangenaam deze nog eens mee te maken. Na het tonen van mijn nederige stulp, trokken we het stad in, richting hotel Mont-Blanc, waar mams & paps de nacht zouden spenderen.

Ik leerde hen kennis maken met een aardig stukje Parijs, zijnde Notre Dam, Centre Pompidou, Sacré Coeur, Eiffeltoren, La Louvre, Champs Elysee en de rijke buurt errond, Montparnasse (en het kerkhof) en Place de Concorede. Niet onaardig, voor een zulke korte periode. Graag licht ik het verloop van het bezoek toe.

Het weer kende een woelige periode. Winderigheid, zonnigheid en nattigheid wisselden elkaar af, kwaliteit daarentegen was een constante. De bezoeken verliepen zoals gepland en ik bracht m’n dag door in aangenaam gezelschap. Een pintje hier, een snackje daar, een monumentje ginds, een blik naar de Rolls Roys, de hypergetunede audi en het onbekende, doch verbluffende sportautootje deden onze ogen opensperren, maar ook de plaatselijke daklozen, de politiek-getinte betoging en het extravagante volk trokken onze aandacht. Zo hebben we in détail kunnen bestuderen hoe vrouwen hun broekkousen optrekken als ze wat zijn gezakt. Vooral het mannelijke gezelschap toonde een opvallende interesse.

De fikse wandeling die we die dag achter de rug hadden, liet de vermoeidheid op ons los. Het was dus uiterst genieten van een drankje en een stukje Belgische krant, in afwachting van ons volgende avontuur, zijnde het avond-eten. Het decor was ‘Blind-date’, in de meest letterlijke zin van het woord. Ik had een plaats gereserveerd in restaurant ‘Dans le noir’. Het concept is simpel: ‘men ziet geen steek / steak’. Wij hadden gekozen voor het menu ’surprise’, dus we wisten van haar noch pluim wat we te eten gingen krijgen. Begeleid door onze ober (die trouwens blind is), gingen we naar onze zitplaats. Volledig in het duister probeerden we ons een beeld te vormen. Al tastend zochten we het water en probeerden we, met de nodige zorg, ons glas te vullen. Na ons voorgerecht, gebeurde er plots iets. We kregen bezoek aan onze tafel. Cécile, Eline en Charlotte genoten van ons gezelschap en wij van het hunne. Deze drie innerlijk bevallige dames waren onze eerste tot dusver ‘blind date’. Zoals blinden zich tastend een beeld van iemand vormen, zo gingen ook wij op verkenning. Het was een aangename ontmoeting waar zeker verder op gebouwd kan worden!
Kort samengevat: Het concept is uiterst origineel. Zo een absolute duisternis heeft allicht nog niemand meegemaakt. De prijs – kwaliteit / kwantiteit daarentegen viel nogal tegen, maar het gezelschap was dan weer uitermate! Zeker en vast een ervaring.

Zo brak ook zondag aan. Het beloofde een dag vol bezoekjes te worden. De sfeer was optimaal en het weer was zoals onze paps nog wispelturiger. Met de metro doorkruisden we het hele Parijs, zijnde van de Eiffeltoren naar Montmartre en Sacré Coeur, wat ook onze laatste toeristische stop was. De gezellige ‘Amélie-Poulain’-buurt bracht ons in contact met zware gokpraktijken. Verschillende mannen hadden zich, al dan niet strategisch, opgesteld om de toeristen grondig af te schooien (althans, de domme toeristen). Het spel was simpel.

• Er zijn 3 zwarte rubberen schijfjes waarvan er 1 een witte onderkant bevat.
• Raad het juiste schijfje met de witte onderkant en u wint 100 euro.
• U raadt fout en u geeft 50 €.

Vele mensen waagden zich eraan en wanneer wij iets zeiden (dat correct was), reikte de man ons 100 euro aan, zonder ook maar enige intentie te hebben geld te geven als we verliezen. Hij zei: ‘vous avez gagner’. Wij hebben niet deelgenomen aan dit louche spel, maar moesten we de gok hebben gewaagd, dan hadden we allicht een mooie 400 euro verdiend. Misschien een tip voor de ’krap-bij-kas-zittende’ om hun verblijf terug te verdienen? Louche praktijken, ze bestaan blijkbaar ook in Pladijs.

Rond 16.30 verlieten mijn bezoekers mij en het gezellige Parijs. Er stond een zwart gat te wachten, maar het werd met genoegen opgevuld door enkele bevallige chatters. Met dank aan hen en tevens m’n ouders voor de putting, de schoentjes en het toffe weerzien! Hop naar Brabançonne 107! 
Foto’s vindt u hier terug: http://picasaweb.google.com/pieter.moens .

PS: voor alle duidelijkheid, er zijn wel degelijk drie al dan niet bevallige dames komen bijzitten, maar het tastend kennismaken is een sentationele invalshoek van het verhaal om jullie aandachtig te houden.

Tot blogs,
Pirre!