107 rocked Paris mid-week brow style!!

Dinsdag ochtend: Vol agitatie werd ik wakker, want de brows van Brabanconnestraat 107 Leuven kwamen hun geliefde ‘monkey’ een bezoekje brengen. Een ding stond toen al vast: ‘It gonna be legendary’.

Na enig zoeken tussen de marginalen aan Paris Nord vond ik Emiel, Ruth en Lotte ergens tegen de grond, crashend van hun lange rit. Ik nam deze arme spruiten onder de arm en samen zochten we naar quality time die we snel vonden. De voelsprieten waren nog goed op elkaar afgestemd en na welgeteld 14 seconden vloeide de eerste malle frats. DE start van een awesome  4-daagse.

Zo trokken we met z’n 4-en richting mijn stek waarbij ik vakkundig de nodige uitleg gaf van de ondergrondse metro. Een rondleiding op mijn kot ging verbasend snel, aangezien er niets verbasends te beleven valt. Aldus trokken we wandelend het stad in op zoek naar een hap en konden mijn vondelingen genieten van de Parijse gebouwen, de Parijse zon en een uiterst scherp staande Parijse Pirre. Vooreerst trokken we naar Notre Dam, waar Emizzle en ik al snel werden aangetrokken door uiterst mooie, strakke en sympathiek ogende … wait for it … hoeden. Een modeshow bleef niet lang uit en al snel waren we de ‘blues-brothers’. De dag verliep zoals gepland en zo trokken we richting jeugdherberg ‘The Three ducks’. Normalieter stond hier een kamer geboekt, maar in Parijs is niets normalieter, dus stond er geen kamer geboekt. Paniek was er enigsinds, hoewel deze dragelijk werd gemaakt door een gratis 1664-biertje van de jeugdherberguitbater. De vraag was natuurlijk: ‘wat nu?’ Mijn bezoekers probeerden me te overhalen terug naar Parijs Noord te gaan en tussen de rijken der armen te gaan liggen, maar mijn ijdelheid was daar niet klaar voor. Na enige onderhandelingen werd ons iets geregeld aan de andere kant van Parijs. De nacht zou dus in enige klasse worden doorgebracht. Ook tijdens de avond stond onze inspiratie niet stil en kwam Emizzle met ‘boozepoker’ af. Wat het is, laat ik aan de verbeelding over, maar het was ‘awesome’.

Dag 2 brak aan en met houten kop zetten we onze expeditie verder. Een toeristisch bezoekje links en een seksshopbezoekje op vraag van de dames rechts bracht ons bij de slechtste, allicht gezondste, hap ooit. Lachend, gierend en brullend bezochten we Sacré Coeur en vervolgens splitsten onze wegen. De winkeldrang van de dames kende geen grenzen, dus besloten de mannen in unanimiteit hen even los te laten. Wat doen echte mannen als ‘hun vrouwen’ zijn gaan winkelen? Juist ja: louche buurten opzoeken. Emizzle en ik trokken naar St. Denis, bekend van zijn goedkope straathoertjes, goedkope sexshops en zware gokpraktijken. Wijselijk passeerden we de buurt met neergebogen hoofd en neergelaten schouders om vervolgens terug richting jeugdherberg te trekken, waar onze dames een lekkere hap gingen maken. Nu ja, ook dit verliep eerder van een Parijs dan een leien dakje. Wat moet je doen als je eten zoek is? In de vuilbak zoeken en ook dit bracht soelaas. We genoten dan ook volle teugen van onze clochardsmaaltijd. De avond brachten we wederom gesplitst door. De dames al roddelend, wij al ‘blues-brotherend’. Onze tenue was op elkaar afgestemd, de vraag was alleen: ‘is Parijs er klaar voor?’. In stijl brachten we de avond door en werden we zelfs door vrouwelijke fans nagefloten. Parijs lag duidelijk aan onze voeten.

Dag 3 stond in het teken van: ‘meer bezoek’. Jef en Jan voegden zich aan de groep toe en zorgden voor nog meer quality-time. We hadden speciaal op hen gewacht voor het meest romantische bezoekje, zijnde de Eiffeltoren. Na een kort maar krachtig bezoek gingen we op zoek naar: ‘bier’. Zo zie je wat er gebeurd als de mannen in overvloed zijn. We settelden ons voor het gezellige, doch indrukwekkende stadhuis en ook hier was de papparazi aanwezig. Een interview werd gevraagd, een interview werd gegeven. De vraag was simpel: ‘Qu-est ce que vous trouvez du quartier “Chatelet”’? (Lees: wat vindt u van de bronx van Parijs?) Het antwoord was lichtelijk vervormd naar: ‘’sympa”, maar toch waren de bevallige studentes uiterst tevreden.
Zo brak ook de avond en het erasmusfeestje aan. Doel: Daansen! Het decor was er wel, maar de prijzen swingden de pan uit. Een blik heiniken kostte € 5! Een echte Belg zegt neen, een half verfranste Belg durft al eens ‘ja’ zeggen, maar valt al snel terug op zijn Belgische roots. Desalniettemin was het een aangename avond / nacht en zo brak ook de dag van het vertrek aan.

Afgesproken onder de Arc de Thriomph kuierden we de Champs Elysée af. Jef bood Ruth een verlovingsring van € 13.459 aan, maar Ruth was er nog niet klaar voor. De wind stak zijn kop op en Parijs kreeg een flinke douche. Met z’n allen stapelden we ons op in mijn kot om in gezellige sferen naar ‘How I met your mother’ te kijken. Het was ‘awesome’. Maar ook aan mooie tijden komt een einde en zo vloeiden de eerste tranen (bij mijn bezoekers van negatieve emotie, bij mij van blijdschap). Voor hun stond een helse autorit te wachten, voor mij een treinrit richting Nancy.

Ik was volledig snowboardsuite-up om met Joris de bergen van La Bresse te trotseren. Een gezellige Chambre d’hote  gaf ons onderdak. ’s Ochtends vroeg maakten we ons klaar om brow-style van de bergen te racen.  Het was ‘legendary’. Ons diepsneeuwavontuur van zaterdag avond putte ons helemaal uit en kropen we dus vroeg onder de wol om zondag nog meer gekke kunstjes uit te halen. Bij dit alles smakte ik geregeld tegen de grond en had ik één maal intiem contact met een ‘paal’. Onze relatie ging niet verder dan dat ene contact, daar hij nogal koel reageerde. Maar ook aan zulke avonturen komt een einde en zo nam ik zondag avond in totale eenzaamheid de trein richting het drukke Parijs.

Een ding staat vast, het waren 6 totally, definitely awesome and legendary days! Thanks brows, we rocked Paris and La Bresse!

Het werk verloopt tevens zijn normale gangetje. Ik hou me bezig met vertalen en werk vooral op Transitions, een soort ‘opticien’. Hiervoor maken we een Promotion guide en een Benchmark. Ze hebben mij hier op gezet, daar ik polyglot ben en een Engelse kennis heb die mijlen boven die van de Parijzenaar reikt. Morgen komt er ook een nieuwe stagiaire op m’n bureau zitten. Misschien is het wel een wulpse Hawaiaanse, zoals voorspeld in post nr. 1 ? Laat ons bidden.

Het volgend bezoek staat dit weekend gepland. Mijn neven Jonas en Michiel komen Parijs onveilig maken. 1 goeie raad voor hen: ‘Suit up, because it’s gonna be legen … wait for it … DARY’.

Tot blogs,
Pirre! x